Jakoś tak się utarło, że mniej więcej raz na kwartał w piątkowe popołudnie wysyłam do wydawnictwa tekst nowo napisanej powieści. Ten dzień nadszedł dzisiaj ku mej ogromnej radości. Na razie nie chcę ujawniać szczegółów, więc zostawiam wyłącznie zdjęcie z inspiracjami oraz materiałami źródłowymi 😀 Wyroby ceramiczne z gliny wypalonej jako biskwit oraz świeczniki to moje rękodzieło. Szydełkowy bukiet oraz pudełeczko ze słonecznikami otrzymałam w darze od czytelników.
Kupiłam kalendarz na 2026 r, by uzupełnić go o zaplanowane spotkania autorskie. Jest ładny, kolorowy, przyciągający wzrok. Cieszy oko, lubię takie urocze drobiazgi :D Ale nie w tym rzecz!
Drodzy Bibliotekarze!
Jeżeli chcielibyście zorganizować spotkanie autorskie ze mną w roli gościa, zachęcam do kontaktu mailowego: edyta.swietek@gmail.com
Nie ukrywam, że najłatwiej będzie mi dotrzeć do bibliotek w województwach: małopolskim, śląskim, świętokrzyskim oraz podkarpackim. Wezmę jednak pod uwagę również biblioteki z dalszych dla mnie regionów.
Drodzy Czytelnicy!
Chcielibyście spotkać się ze mną na żywo? Posłuchać o moim życiu i pasji, poznać anegdoty związane z powstawaniem powieści, porozmawiać i zdobyć autograf? Zagadnijcie bibliotekarzy w swoich ulubionych bibliotekach o możliwość organizacji spotkania :)
Prawda, że ładny ten kalendarz?
Zapełnimy go terminami spotkań?
Mam!
Przyszły moje upragnione akwarele 🙂 Bo trzeba sobie spełniać jakieś drobne marzenia. Na razie jeszcze ich nie rozpakowuję, leżą na moim biurku obok laptopa i czekają, aż skończę pracę. To będzie moja nagroda za napisanie I tomu nowej powieści przewidzianej do publikacji na przyszły rok. Na razie myślami jestem w salonach galicyjskiej szlachty i wraz z bohaterami snuję marzenia o wolnej Polsce. Nadciąga powstanie styczniowe...
I tylko od czasu do czasu dotykam pieszczotliwie pudełka z akwarelami, nie mogąc się doczekać na moment, gdy znowu sięgnę po pędzelek 😃
Znowu coś sobie zmalowałam 🤣
Rozważam kupno akwareli, ponieważ bardzo mnie to wciągnęło. Wiem, że daleko temu do prawdziwej sztuki, ale trzeba odnajdywać w codziennej gonitwie za wszystkim i niczym drobne chwile radości. Poza tym trening czyni mistrza 😉
PS: Nie rzucę pisania na rzecz malowania
Nie samym pisaniem człowiek żyje, więc... lubię czasami coś zmalować. Albo namalować. Ostatnio "polubiłam się" z akwarelami,, choć nieobcy jest mi również węgiel drzewny. I choć wiem, że moje prace nie są idealne, liczy się sama radość tworzenia oraz przebywania wśród osób, które podzielają tę pasję.
